Bzianka jest wsią położoną w południowo-wschodniej Polsce. Leży na terenie województwa podkarpackiego, w powiecie rzeszowskim. Należy do gminy Świlcza. Bzianka jest niewielką miejscowością o powierzchni 4,04 ha.², zamieszkiwaną przez ok. 570 mieszkańców. Wieś istnieje już ok. 630-650 lat. Położona jest na Przedgórzu Rzeszowskim. Tereny Bzianki zbudowane są z tzw. języków lessowych. Przez wieś nie płynie żadna większa rzeka, co nie oznacza kiepskiej hydrografii miejscowości. Istnieje mała rzeczka, biorąca swój początek w polach Bzianki nazywana potocznie Przyrwą. Rejony wokół Bzianki są bogate w wody podziemne.

Pierwsze stałe osady i piersi rolnicy pojawiają się w bezpośrednim sąsiedztwie Bzianki około 4,2 – 3,5 tys. lat p.n.e. Okres ten nazywany jest neolitem. O zasiedlaniu okolicy Bzianki przez członków różnych kultur neolitycznych świadczą znaleziska archeologiczne m.in. w Rzeszowie, Świlczy, Trzcianie, Nosówce i Woli Zgłobieńskiej. W samej Bziance także zlokalizowano parę stanowisk z czasów Cesarstwa Rzymskiego. Jedyne znalezisko paleontologiczne z terenów Bzianki to szczątki mamuta włochatego znalezione w miejscowości ponad 160 lat temu (obecnie znajdują się w Krakowie).

Początków istnienia Bzianki, jak i wszystkich podrzeszowskich miejscowości należy szukać w XIV w. Ziemia rzeszowska często zmieniała właścicieli, lecz bezsprzecznie do 1340 r. pozostawała w rękach ruskich. Ziemia przemyska, na której terenie leżała Bzianka, należąca do Rusi Halicko-Włodzimierskiej została włączona do Korony Polskiej w wyniku wyprawy wojennej króla Kazimierza III Wielkiego w 1340 r.

Pierwszy administracyjny zapis o Bziance (Bzana) pochodzi z 1438 r., lecz dokumenty kościelne zawierają zapisy już z 1390 r. Znaczenie nazwy Bzianka podaje „Słownik języka polskiego” z końca XIX w. Słowo „bzianka” oznaczało jagodę bzową. Jednoznacznie wynika z tego, że nazwa wioski jest związana z licznymi, porastającymi tutejszą ziemię krzakami bzu. Tę teorię dodatkowo potwierdza pieczęć sołectwa Bzianka z XIX w., na którym widnieje krzak bzu, z widocznymi jagodami (bziankami). W okolicach Bzianki istniała wieś Gumniska (część Przybyszówki) nazywana w dokumentach „przysiółkiem Bzianki”. Wieś zniknęła po najazdach tatarskich.

Właścicielami Bzianki od momentu jej powstania byli dziedzice Rzeszowa. Jako pierwszego należy tu wspomnieć Jana Pakosławica ze Stróżysk. Później miejscowość trafiła w ręce Rzeszowskich, Jaksanów, Głowów, Stogniewów, Spytków-Ligęzów, Wodziczków i Lubomirskich. Wieś często zmieniała właścicieli w wyniku zawierania małżeństw, zapisów posagowych, zwrotu długów, zastawu lub oddania. W ten sposób na przełomie XVIII i XIX w. Bzianka trafiła w ręce rodziny Głowackich, a później należała w części lub całości do rodzin: Miskiejów, Goldów, Brachweldów, Garfunkelów, Kalinowskich, Schweigertów, Łozińskich i Hauserów. Majątek dworski w Bziance upadł dopiero w 1908 r. i został przejęty przez rodzinę Misiów. Wcześniej miejscowość była typową wsią pańszczyźnianą z obowiązkiem pracy na rzecz dworu oraz parafii. Mieszkali w niej chałupnicy oraz komornicy, gospodarze zamożni i biedni. Wiele dzieci z biednych rodzin służyło w domach bogatszych sąsiadów.

Przez wieki swojego istnienia Bzianka była świadkiem ogromnych najazdów: tatarskiego, szwedzkiego, siedmiogrodzkiego, węgierskiego i saskiego. W latach 1772-1918 miejscowość znajdowała się pod zaborem austriackim. Wieś dziesiątkowały epidemie: cholery, tyfusu, dyzenterii, ospy oraz liczne epidemie zwierząt. Ogromne zmieszczenie przyniosły obydwie wojny z XX wieku. W strukturze ludności widoczne były również skutki ogromnej emigracji w latach 1900-1914.

Po zakończeniu II wojny światowej pierwszą inicjatywą, jaką podjęli mieszkańcy Bzianki była budowa dróg, którą w pełni zakończono dopiero w 1988 r. W miejscowości pojawiła się elektryczność oraz gaz. W połowie lat sześćdziesiątych XX w. skrystalizował się pogląd, że na terenie Bzianki powinien istnieć Dom Ludowy, z pomieszczeniami dla ochotniczej straży pożarnej (remizę). 22 stycznia 1967 r. powołano Komitet Budowy. Liczył on 26 członków. Samą budowę z licznymi trudnościami zrealizowano w latach 1969-1974. W miejscowości zorganizowano także słynny w całej okolicy skup zwierząt, targowicę. Zadbano o budowę przystanków autobusowych oraz przedłużenie do Bzianki kursu autobusu linii miejskiej nr 25.

W latach dziewięćdziesiątych w miejscowości przeprowadzono telefonizację, wykonano wodociąg oraz częściowe oświetlenie uliczne. Pomimo, że minęła już pierwsza dekada XXI wieku, miejscowość wciąż czeka na obiecywaną od prawie 40 lat kanalizację.

W latach 2007-2010 grupa skupiona wokół „Stowarzyszenia dla Bzianki” bezskutecznie dążyła do włączenia miejscowości do miasta Rzeszowa.

Powyższa historia ma wyłącznie charakter krótkiej informacji.

Nie powinna być traktowana jako całościowe przedstawienie zagadnienia.